بسم الله الرحمن الرحیم
کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا
آری عاشورا و کربلای حسینی منحصر به فرد و مصیبت عظمی دنیا بود اما انسان آگاه میخواهد تا هر زمان کربلای زمان خود را شناسایی کرده و در عاشورای عصر خود به یاری مظلومان عالم بشتابد و از یزیدیان زمان برائت جسته و به نبرد با آنها برخیزد.
امروز صدای هل من ناصر مسلمانان غزه بلند است و یاری کنندگان را به یاری می طلبد. کیست که آنها را یاری کند؟؟ فردا در محضر پیامبر چه عذری خواهیم آورد؟؟
چگونه امروز بر عزای حسین -علیه السلام- سینه بزنیم ولی چشم و گوش و وجدان خود را بر فجایع کربلای زمان، غزه ی مظلوم، ببنیدیم.
اگر واقعا حرف یزیدیان را گوش کنیم که برادران حماس را تروریست می دانند، پس در میان جنگ بین آنها و اسرائیل غاصب، چگونه به خود به قبولانم که کودکان مسلمان و معصوم تکه تکه شده نیز جنایتکار و تروریست هستند؟
به کجا میرویم؟ آیا انسان دوستی و حقوق بشر تنها در میان حصاری خود ساخته به نام مرز معنا پیدا میکند، که اگر کسی آن سوی حصار بود، به ما ارتباطی ندارد؟
این چند روز برای علی اصغر سید الشهداء بسیار گریستیم، اما چه کسی برای علی اصغرهای شهید در غزه می گرید؟
من تنها میتوانم بنویسم، رسوا کنم، بگریم و از خدا مدد بگیرم، آیا راه حل تنها همین است؟
